Karaluchy pod poduchy!

[czasem]

Czwarta nad ranem,
Może sen przyjdzie,
Może mnie odwiedzisz.

- Mamusiu, opowiesz mi bajkę? – zapytała dziewczynka, tuląc misia do siebie.
Kobieta pokiwała z uśmiechem głową i usiadła na skraju łóżka, otulając córkę kołdrą.
- Dawno, dawno temu żyła sobie dzielna Księżniczka. Była promyczkiem słońca całego królestwa. Wszędzie jej było pełno - na rynku, kiedy stary piekarz sprzedawał świeże bułeczki, przy fontannach podczas gdy balony niefortunnie rozwiązały się klaunowi i poleciały wysoko, hen, do nieba… Wszyscy znali Księżniczkę. Pamiętali jej ciepły uśmiech i delikatne rączki, które zawsze były wyciągnięte w stronę potrzebujących.
Pewnego dnia Księżniczka nie pojawiła się w mieście. Mieszkańcy królestwa nadaremno oczekiwali jej uśmiechniętej buźki i złotych, pokręconych loków, skaczących przy każdym jej ruchu.
Król przekazał straszliwą informację, mrożącą krew w żyłach wszystkich – jego córka zasnęła i już się nie obudziła.
Otulona ramionami Morfeusza, spała przez całą noc, cały dzień i kolejną noc. Nikt nie był w stanie jej obudzić – nawet królewski lekarz, który znał Księżniczkę od dnia jej narodzin.
Załamany Król nie wiedział co ma robić. Wołał przeróżnych medyków z odległych miejsc, by przyjeżdżali i próbowali swoich sił w przywróceniu Księżniczki do rzeczywistości. Nie pomagały mikstury, nie pomagały żadne zaklęcia. Mijały tygodnie, a Księżniczka nadal spała. Królestwo powoli zaczynało tracić nadzieję, że kiedykolwiek ją obudzą…
Pewnego dnia do królestwa przybył Książę. Przyjechał na białym koniu od razu, gdy tylko dotarła do niego wiadomość o stanie jego ukochanej Księżniczki. Pędził przed siebie na oślep, byle tylko zdążyć dotrzeć do zamku i… Spróbować obudzić Księżniczkę.
- I wtedy ją pocałował i Księżniczka się obudziła! I żyli długo i szczęśliwie, a królestwo znowu było wesołe, bo odzyskało swoją Księżniczkę! - dokończyła dziewczynka.
Kobieta zaśmiała się, przytakując na jej słowa, ale dziecko nagle zasmuciło się.
- Jak myślisz, mamusiu, a tak naprawdę w końcu ktoś obudzi Josephine? – zapytała dziewczynka, pociągając cicho nosem. – Przyjedzie do niej książę na białym koniu i obudzi pocałunkiem? – ścisnęła mocniej łapkę misia.
Kobieta pogłaskała dziecko po głowie, a następnie złożyła delikatny pocałunek na jego czole.
- Na pewno, kochanie. A teraz śpij dobrze… – mówiąc to, zgasiła światło nocnej lampki, a następnie wyszła z pokoju.

PARĘ INFORMACJI:

» Wspólnie z ekipą odkopujemy stary pomysł i wkładamy w niego nowe życie! Główna Administracja składa się aktualnie z trzech osób, grafika i pomocników.
» Forum będzie stało na bezpłatnym serwerze.
» Planujemy połączyć forumowy czat z discordem - ale tu pozostaje pytanie do Was: wolicie podstawowy czat, czy jednak ten discordowy?
» Będą obowiązywały realne wizerunki - i u Snów, i u ludzi. Avatary klasycznie, w rozmiarze 200x320. Zadbamy jednak o to, by oddawały klimat forum.
» Gra będzie się w pełni opierała na SNACH.
» Forum będzie podzielone na dwie główne grupy: Sny i Mieszkańców. Podgrupami Snów będą: Marzenia Senne oraz Koszmary Senne, natomiast mieszkańców: Śniący, Realiści, Poszukujący. Więcej o nich już wkrótce.
» Każde Marzenie Senne i każdy Koszmar Senny będzie miał swój charakterystyczny motyw, którego jest przedstawicielem. Przykładowo: Marzenie może ukochać sobie motyw wschodu słońca - ta wizja będzie charakterystyczna, kiedy przyjdzie do snu danego śmiertelnika. W przypadku Koszmarów, konkretnym motywem jednego z nich może być krew - zawsze, gdy przybywa, jego obrazy są pełne czerwonej posoki.
» Akcja forum będzie działa się w wymyślonym przez nas, małym, urokliwym (i trochę sennym) miasteczku, położonym w Szkocji.

[Jane Weller]

Zapowiada się ciekawie i podoba mi się lokalizacja miasteczka.

Co do wyboru między czatem a wtyczką discorda wrzuconą w forumowy kod, to zależy też gdzie konkretnie forum stawiacie. Jeśli na forumpolish, to wtedy warto discorda dorzucić, bo tamtejszy czat jest tragiczny [przynajmniej na tych skryptach, na których PBFy zwykle stoją]. Jeśli zaś hosting jest inny i shoutbox jest funkcjonalny, to nie widzę potrzeby zastępowania go discordem.

[czasem]

ROZDZIAŁ 1

Każdy sen, ten czarowny i piękny, zbyt długo śniony zamienia się w koszmar. A z takiego budzimy się z krzykiem...

Po raz pierwszy w Wymiarze Marzeń Sennych niebiosa przecięła złota wstęga - odbijając się metalicznym dźwiękiem, zakłóciła ciszę wśród drzew. Marzeniom zadudniło w uszach. W tym samym momencie, po drugiej stronie, wiatry u Koszmarów ustały.
Głos zagrzmiał w Krainie, zwracając uwagę wszystkich regenerujących się Snów.
- Pozostać poza zasięgiem ludzi - czy to tak wiele? - niósł się echem. Marzenia nigdy nie słyszały go w takim wydaniu. - Zapominacie kim jesteście, dajecie się mamić ludziom i przez to stajecie się słabi - kontynuował.
Marzenia spojrzały po sobie, zupełnie zdezorientowane. Koszmary wyjrzały z opustoszałych sal, uśmiechając się drwiąco.
- Wasza siostra rozkochała w sobie śmiertelnika. Za złamanie najważniejszego prawa, została wygnana i pozbawiona wszystkich mocy.
Koszmary zaczęły chichotać, a Marzenia spuściły wzrok, przywołując obraz swojej siostry.
- Karę jednak poniosą wszystkie sny - w dwóch Wymiarach zapadła grobowa cisza. -Zabieram wam cały Senny Pył, który do tej pory zebraliście. Niech to będzie nauczka na przyszłość.

* * *

Sny są odzwierciedleniem ludzkich marzeń, lęków i potrzeb. Istniały od zawsze, mącąc w głowach, bądź sprowadzając na nie ukojenie. Po to powstały, zbudziły się w swoich wymiarach - by bawić się snami śmiertelników, w myślach jednak mając jedną zasadę: pozostać poza ich zasięgiem. Być dla nich sennymi marami, wymysłami ich umysłów, nikim zaś więcej; nie ujawniać siebie i swojej prawdziwej tożsamości. Wiedzieli od tym od samego początku, a także mówił to im Głos, istota, której nigdy nie wiedzieli, a która była ponad nimi, a mimo to jedna z ich sióstr wyłamała się, rozkochała w sobie człowieka, za co została zrzucona na ziemię, pozbawiona własnych mocy i tożsamości. Nie ucierpiała tylko ona - za karę wszystkie Sny straciły swój Senny Pył, a tym samym siłę i pozycję. Znowu, niczym po własnym przebudzeniu z wiecznego snu, musiały zaczynać od nowa. Wszystko to jako ostrzeżenie, by nie spoufalać się z ludźmi.  

Senny Pył jest niczym innym, jak odwzorowaniem doświadczenia danego Snu, jego siły. Trzymane w pojemniczku, który jest ich duszą, sercem, ich istotą, najważniejszym elementem. Chronią go, bowiem zniszczenie takowego oznacza śmierć Marzenia lub Koszmaru - inaczej nie można go zabić. Można zranić na ziemi, osłabić, ale nie zabić w inny sposób, niż poprzez zniszczenie jego pojemniczka. Noszą go na szyi, stworzony na podobieństwo fiolki, zawieszony na sznurku. Gromadzą w nim Pył, drobne ziarenka, które zbierają z przeprowadzanych przez siebie snów. W ten sposób rozwijają się, stają coraz silniejsze. Sen mający więcej Sennego Pyłu góruje nad tymi, które mają go mniej.
Przed upadkiem jednej z Marzeń, Sny nie czuły zbyt wiele. Nie doświadczały uczuć, znały jedynie je z definicji, acz nic poza tym. Kiedy zaś jedna z nich wyłamała się, a cała reszta utraciła swój dorobek, zaczęło dziać się coś nietypowego. Niektóre ze Snów, im więcej gromadziły Sennego Pyłu, tym więcej zaczynały czuć, przypominać coraz bardziej ludzi pod względem emocji, myślenia.

Jane, dziękujemy! I... Postanowiliśmy dać początkowo zwykły czat, a później będziemy wspólnie z userami ustalać czy wolą taki, czy jednak discordowy.

[Jane Weller]

Wiecie już na jakim hostingu będziecie stawiać forum? I czy macie już jakąś orientacyjną datę otwarcia (chociażby miesięczną)?

Z ciekawości jeszcze się zapytam jak będzie wyglądała karta postaci?

[czasem]

ROZDZIAŁ 2

- To niebywałe, jak oczy niemalże całego świata zwróciły się w stronę małego miasteczka położonego nieopodal miejscowości Skerray w Szkocji. Jeszcze parę dni temu nikt nie słyszał o małej mieścinie, w której życie toczyło się swoim własnym tempem. Teraz każdy, kto słyszy jego nazwę, kojarzy go z młodą Josephine, która pewnej nocy zasnęła i już się nie obudziła. Nasz reporter, James Forrest jest na miejscu. James, jak wygląda sytuacja?

- Dziękuję, Anne. Jak widać i słychać, w miasteczku panuje chaos - aktualnie znajdujemy się na głównym rynku, w którym zebrał się tłum protestujących osób. Mieszkańcy nie są zbyt zadowoleni z obecności telewizji i dziennikarzy, który przyjeżdżają z całego świata by opowiedzieć historię niezwykłej dziewczynki, Josephine. Do domu burmistrza przyjeżdżają kolejni naukowcy i lekarze, którzy starają się odgadnąć dziwną przypadłość, jednakże... Każdy specjalista śmiało przyznaje, że nie wie jak jej pomóc. Stan dziewczynki na szczęście jest stabilny - dziecko nadal wykazuje funkcje życiowe i oddycha samodzielnie, jednakże... Nikt ani nic wciąż nie jest w stanie jej wybudzić.

* * *

ŚNIĄCY

Kiedy Josephine zasnęła i nie obudziła się już więcej, wieści rozeszły się szybko - najpierw po całym miasteczku, a później poza jego granicami. Do Szkocji przyjeżdżało wiele osób, w tym głównie lekarzy, którzy próbowali znaleźć sposób na wybudzenie dziewczynki ze śpiączki. Z początku nikogo nie zdziwiło przybycie kolejnej grupki osób do miasta, jednak nikt nie spodziewał się, iż zamiast szukać sensacji, ich przywódczyni, niewidoma Agatha, zacznie głosić, że zna sposób na wybudzenie dziecka.
Śniący, bowiem tak siebie nazywali i przedstawiali, byli grupą tajemniczą, a także, w mniemaniu co niektórych, dziwną i pełna szaleńców. Mówili niestworzone rzeczy – twierdzili, iż Josephine wcale nie zapadła w śpiączkę, a trafiła do Krainy Snów, gdzie błąka się między wymiarami. Pogardliwie nazywani przez sceptycznych mieszkańców miasteczka sektą, chorym ugrupowaniem religijnym. Rzeczywistość miała się jednak zgoła inaczej – Śniący nie gromadzili w swoich szeregach szaleńców, nigdy nie byli sektą. Pod okiem Agathy dbali o porządek między światem ludzkim, a Krainą Snów. Wiedzieli o Snach, Marzeniach i Koszmarach; zamykali portale, szczególnie te pojawiające się nadmiernie. Nigdy nie chcieli źle. Mieli swoje zasady, wierzyli w stare sposoby łapania i zamykania Snów. Choć pozytywnie nastawieni zarówno do Marzeń, jak i Koszmarów, nie bali się uniemożliwiania im wychodzenia do rzeczywistości. Wszystko to w trosce o równowagę między światami, bezpieczeństwo.
Kiedy Agatha i jej ludzie pojawili się w Szkocji, mieszkańcy miasteczka zaczęli dostawać tajemnicze listy zachęcające do tego, by dołączyli do Śniących, zaczęli pomagać w uratowaniu córki burmistrza i utrzymania tak istotnej równowagi. Jednak pomimo masowych zaproszeń, zachęceń, dołączenie do ugrupowania nigdy nie jest proste. Wymaga przejścia rytuału wejścia, przeprowadzanego przez Agathę, polegającego najpierw na wypiciu specjalnej mikstury, wywołującej halucynacje, a następnie na wytrwaniu bardzo długiego snu – niekiedy nawet trwającego parę dni. Wszystko po to, by sprawdzić wytrzymałość potencjalnego członka grupy, ponieważ nie każdy nadaje się na Śniącego. Dopiero po pomyślnym przejściu rytuału, osoba zostaje zapoznana ze wszystkimi tajemnicami ugrupowania.

REALIŚCI

Do małego miasteczka przyjeżdżało wiele osób – dziennikarzy, łapiących się sensacji, zwykłych ciekawskich osób, a także lekarzy i naukowców. Na pierwszych mieszkańcy patrzyli od początku krzywo, zaś w tych ostatnich pokładano nadzieje na wybudzenie Josephine. Szybko jednak wszyscy zorientowali się, że to szanse na odzyskanie dziewczynki są niemalże znikome; najlepsi lekarze z kraju załamywali ręce i kręcili głowami. Powoli tracono to, co jako ostatnie pozostało po dawnym miasteczku – nadzieję.
Przybycie kolejnej grupy ludzi spotkało się w większości z niesmakiem, choć niektórzy wierzyli w ponowne szanse na wybudzenie dziecka. Do miasta przybyła grupa najznamienitszych naukowców i lekarzy z całego świata, zebrana przez amerykański rząd działający w porozumieniu ze szkockim premierem. Z początku nie udzielali się, w ciszy rozstawili swój sprzęt, zadomowili się. Dopiero po paru dniach zaczęli działać – zbierali młodych ludzi, chętnych do nauki i rozwoju, na stanowiska stażystów, pomocników w badaniach, jednocześnie proponując im stypendia i miejsca na renomowanych uczelniach. Nie podawali swoich powodów, argumentowali to chęcią pomocy miasteczku, jak i samej Josephine. Wiadome jest za to jedno – po swojej stronie mają najnowocześniejszy sprzęt, ogrom wiedzy i bardzo często też zdolnych ludzi zaślepionych wizją łatwego rozwoju własnej kariery.

POSZUKUJĄCY

Na forum istnieje także trzecia grupa Poszukujących. Nie jest to żadne ugrupowanie, nie posiada na swoim czele przywódcy, nie mają hierarchii. Poszukującymi nazywane są osoby, które nie należą do żadnej grupy i wciąż szukają własnego miejsca, nie wiedzą po której stronie stanąć lub zwyczajnie nie chcą opowiadać się za nikim – powodów jest wiele. Istotne jest jednak to, iż grupa ta w większości stoi na uboczu, a każdy jej członek chodzi własnymi ścieżkami lub dopiero przymierza się do zejścia na jedną ze ścieżek. Jest to grup, do której każda postać trafia na początku. I wtedy staje przed nią wybór – może dołączyć do którejś z organizacji lub zająć się własnymi sprawami, nie wtrącając się w żadne spory.
A może twoja postać ma już swój własny plan na to wszystko?

INFORMACJE Z PLACU BOJU:

» Do otwarcia jeszcze trochę, ale już powstał zwiastun, który obejrzycie tutaj.
» Poprzednio zasypaliśmy Was informacjami o Snach, a teraz czas na Śmiertelników! Przedstawiliśmy Wam opis trzech grup ludzi, które będą grywalne na forum.
» Śniący będą liczyli 5 wolnych miejsc na start, wyłączając z tego dwie postacie NPC - Agathę oraz jej podopieczną.
» Grupa Realistów, czyli zgromadzenie najlepszych lekarzy, naukowców i genialnych umysłów to miejsce dla osób chętnych do gry w tajemniczej grupie Rządowej.
» Poszukujący to grupa dla osób, które chcą pozostać neutralne bądź rozwijać swoją postać na fabule.
» Ruszymy ze zwykłym czatem - w praniu okaże się, czy userzy z nim wytrzymają, czy jednak będziemy go zmieniać na discorda.
» Planowane otwarcie forum to koniec czerwca/początek lipca.
» No i pamiętajcie, żeby nie zasypiać na zbyt długo!

Wiecie już na jakim hostingu będziecie stawiać forum? I czy macie już jakąś orientacyjną datę otwarcia (chociażby miesięczną)?

Z ciekawości jeszcze się zapytam jak będzie wyglądała karta postaci?

Jane, forumpolish. Orientacyjną datę znajdziesz powyżej, aczkolwiek dwie adminki z naszej ekipy mają dość napięty grafik. Może się trochę przesunąć.
Karta postaci będzie w formie free form - oprócz podstawowych informacji typu imię/nazwa, data urodzenia będzie tylko jedno miejsce na opis postaci, który userzy będą mogli potraktować jak będą chcieli.