Crescent City

Nowy Orlean został założony w 1718 roku przez francuskich osadników, a już w 1722 został on stolicą Luizjany. Pierwotnie miasto nosiło nazwę La Nouvelle–Orléans i Francuzi panowali nad miastem aż dwukrotnie. W 1762 roku władzę przejęli Hiszpanie, jednak Luizjana wróciła do pierwotnych założycieli już w 1801, a w 1803 roku Napoleon Bonaparte sprzedał terytoria Luizjany Stanom Zjednoczonym. W 1815 roku odbyła się Bitwa pod Nowym Orleanem, gdzie Wielka Brytania próbowała podbić miasto. Próba jednak okazała się porażką ze strony Brytyjczyków.

Miasto było stolicą stanu aż do roku 1849, kiedy ta została przeniesiona do Baton Rouge. Nowy Orlean jednak zyskał miano największego miasta w południowych Stanach Zjednoczonych i pomimo ogromnego rozwoju w XIX wieku, trzeba przyznać, że historia królestwa jazzu nie należy do najładniejszych. To właśnie tutaj znajdował się jeden z największych rynków niewolników i szacuje się, że to na ziemiach Nowego Orleanu przewinęło się najwięcej czarnoskórych w ówczesnych Stanach Zjednoczonych. Luizjana należała również do Skonfederowanych Stanów Ameryki i w czasie wojny secesyjnej walczyła przeciwko Unii, broniąc niewolnictwa i żądając niepodległości południowych Stanów Zjednoczonych.

Pomimo niewolnictwa, na początku XIX wieku do miasta przybył ogrom tzw. wolnych czarnoskórych z wyspy Haiti. Dzięki ich napływowi w mieście rozwinęła się religia Voodoo, która powstała na podstawie wierzeń katolickich oraz afrykańskich Vodun.

W XX wieku miasto znacznie się rozbudowało. Przez położenie poniżej poziomu wód, rozwój Nowego Orleanu ograniczał się do wyżej położonych terenów, przez co nabrał kształtu półksiężyca – zyskał dzięki temu przydomek The Crescent City. W latach 50. XX wieku rozbudowano specjalny system pomp, dzięki czemu udało się osuszyć bagna. Już wtedy wydawane było ostrzeżenie, że w razie katastrofy ekologicznej w centrum miasta powstanie jezioro o głębokości 9 metrów, a przypuszczenia te sprawdziły się podczas huraganu Katrina.

W poprzednim stuleciu miasto zostało zmodernizowane, a przez rozwijającą się turystykę przywrócono jego dawny blask. Na nowo otwarto linie tramwajowe, które działają do dzisiaj. W mieście zachowany został charakter francuski oraz hiszpański. Nowoorleańczycy mają też swój oddzielny dialekt – kreolski.

W Nowym Orleanie, jak w wielu innych miejscach na Południu Stanów Zjednoczonych, segregacja rasowa była głęboko zakorzeniona i miała wpływ na różne aspekty życia, w tym na komunikację miejską.

Przed decyzją Sądu Najwyższego w sprawie "Brown v. Board of Education" z 1954 roku, która orzekła, że segregacja w szkołach publicznych jest nielegalna, Nowy Orlean był świadkiem praktyk segregacyjnych, zarówno w autobusach, jak i w innych środkach transportu. Pasażerowie czarnoskórzy zmuszeni byli do zajmowania miejsc oznaczonych dla nich, a białym pasażerom przysługiwały odrębne miejsca.

W 1958 roku miały miejsce w Nowym Orleanie wydarzenia znane jako "Battle of New Orleans" czy "New Orleans Bus Boycott". Była to jedna z pierwszych prób bojkotu autobusów w ramach ruchu na rzecz praw obywatelskich. Aktywiści i mieszkańcy, w tym liderzy jak Avery Alexander i Oretha Castle Haley, protestowali przeciwko segregacji w autobusach i domagali się równości w dostępie do transportu publicznego.

Jednak formalne zakończenie segregacji w transporcie publicznym nastąpiło dopiero po decyzji Sądu Najwyższego, a Nowy Orlean przystąpił do implementacji tych zmian. Mimo to, proces ten nie był łatwy, a społeczność Nowego Orleanu była miejscem licznych starć i wyzwań związanych z równością rasową. Działania na rzecz praw obywatelskich kontynuowały się przez całe lata, a Nowy Orlean odegrał istotną rolę w ruchu na rzecz równości rasowej w Stanach Zjednoczonych.