Ponieważ dotychczasowy system, roboczo nazywamy "teleportacyjnym", budził rozliczne wątpliwości, zmieniły się zasady podróżowania między lokacjami krainy. Opanowałyśmy nieco rozgardiasz, powoli wkradający się w dział Karty Postaci, porządkując te należące do bohaterów nieaktywnych lub martwych. Na życzenie Graczy pojawiła się lista z informacjami, kto jest w chwili obecnej ich Mistrzem Gry. Ponadto udało się odnaleźć pierwszą ukrytą lokację w Królestwie Północy - Pałacowe Lochy. Jednocześnie głosowanie na nowy obszar zakończyło się zwycięstwem Mglistych Wysp, wkrótce więc nasi Gracze będą mieli okazję pożeglować do krainy pól uprawnych, białych klifów, surowych zamków i... chłopskiego buntu.
Tymczasem rejestracja na forum została tymczasowo zamknięta, prawdopodobnie do Nowego Roku. O powodach tej zmiany oraz planach na najbliższą przyszłość można przeczytać tutaj.
~ ~ ~
Jak już zostało powiedziane, Pałacowe Lochy zostały odkryte, a dokonał tego Raellik. Jego wycieczka pod pełne smoków Kopuły początkowo zdaje się przebiegać sprawnie, wręcz przyjemnie. Mag poznaje Rae'llaga, który raczy go skromnym wycinkiem historii Królestwa. Niestety, sprawy zaczynają iść źle, kiedy do Raellika odzywa się smocze jajo. Matka rzeczonego nie przyjmuje obecności człowieka ze spokojem. Wywiązuje się walka, w wyniku której Raellik rani smoczycę, a wkrótce potem zostaje obezwładniony i aresztowany.
Distaff Dredd zdobywa kolejny kawałek zielonego szkła, niezbędny dla jego ocalenia. Do tej pory idzie mu zaskakująco dobrze, ale sprawy szybko się komplikują. Oto bowiem klątwa, którą został dotknięty, rośnie stopniowo w siłę, a on sam jest zmuszony powrócić do gospody, z której... niedawno uciekł. Decyduje się działać, w końcu na szali waży się jego życie, ale właściciel przybytku bynajmniej nie wita go entuzjazmem, wręcz przeciwnie, czyni to pałką.
Yngvar tymczasem, opuszczony przez swego dziwnego towarzysza rejsu, bynajmniej nie zapomniał o Distaffie. Przekonawszy się, że Necronomicon dla opornych nie pomaga w szukaniu szkieł i zażywszy nieco odpoczynku, wyrusza na ulice Grata i Myrkrinu w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu kolejnego odłamka. Natyka się przy okazji na Lisbeth, która dowiaduje się, że obiła mordę nie byle pijakowi, ale kapitanowi na usługach Freyów i musi ponieść za to karę. Przynajmniej ta nie wydaje się specjalnie surowa, najwyżej uciążliwa; nikt przecież nie lubi wylewać z ładowni śmierdzącej wody.
Życie Joakima właśnie staje się ciekawsze za sprawą smoków i okresu lęgowego. Kto by pomyślał, że idąc do stajni ze zwyczajną prośbą o podwiezienie, można natknąć się na rozmowne smocze jajo? Zamknięte w nim pisklę zdaje się istotką mocno autorytarną i wyraźnie żąda pomocy Joakima w ogrzaniu się.
Nieśmiertelny Gylfin płynie królewskim drakkarem, nudzi się i popada w poważne tarapaty, o które jednak trudno go winić. Kłótnia z młodocianym dowódcą, ciągnąca się już od wymarszu spod królewskiego pałacu, znajduje wreszcie swoje rozwiązanie. Jak to w przypadku Nieśmiertelnych bywa, jest to rozwiązanie jak najbardziej siłowe i ciężko wyczuć, kto w jego wyniku zostanie jedynie obity, a kto zarobi bełt od nadgorliwego królewskiego kusznika.
Misja Ralpha syna Rolfa nie jest ani trochę przyjemna. Po niewiele wnoszącej rozmowie z przypadkowymi pasterzami, wraz ze swoim oficerem znajduje ciało pierwszej ludzkiej ofiary rakkanów, na które polują. Same bestie uparcie zdają się nieuchwytne. W dodatku jest zimno, w opinii Ralpha dość nudno i jak na prawdziwego Nieśmiertelnego przystało, nie lubi on zwierzchnika.
Mas i jej nowo poznany bard z przyjemnej pogawędki przechodzą płynnie do opowieści o swoim życiu, innych krainach, a wreszcie do napiętej sytuacji politycznej. Tutaj ich zdania wydają się znacząco różnić, śpiewak jest bowiem mocno zafrasowany sprzeciwiającą się Freyom sektą, natomiast Mas delikatnie wyraża swe poparcie dla jej działań.
